|
Isang araw, lumipat ako sa Bulacan. Nag aral sa MTMS. At nag highschool sa Stella Orientis School. Babae ako. Pangalawa sa mag kakapatid. May masyang pamilya. Mabuting mag araal nung 1st year high school at saka sinubukang mag rebelde simula nung 2nd year. Naging masamang anak at kapatid. Oo, inaamin ko. Minsan ay sinasadya ko yun pero madalas naman ay hindi lang talaga nila ko naiintndihan. Naranasan kong makipag away sa teacher ko, ma-office at mabatas. I have wrist cuts and I drink alot. BEFORE. I have my girl bestfriend and boy bestfriend. Yung girl kasama ko through good times and bad times, yung boy naman siya na yung bahalang mag pangral sakin since hindi ako nakikinig sa magulang ko. June 10, 2010 is my 15th birthday. My guy bestfriend and I played, We decided to be commited with each other. (I think everyone knew our story.) Unti unti niya kong binago hangang sa matutununankong itama yung mga pag kakamali ko, hangang sa malaman ko kung san ba dapat yung daan na piliin ko para sa sarili ko. :) Hanggang sa araw na to, nakaupo sa tapat ng computer at tinatype kung ano mang pumasok sa isip ko. Isa akong mabuting kaibigan sa lahat, pero hindi ko lubos maisip kung anong naging mga pag kakamali ko at sinuklian nila ko ng gantong parusa.. Siguro nga they don’t belong in my life na. Or in reverse, I don’t belong to them. It’s easy to accept naman for me. But the memories won’t fade away taht easy. It still hurts, and I don’t want to feel this anymore.. Again.. Masya naman ako dahil madaming nag mamahal saken. Pero the fact na madaming nawala ay isang big deal for me. I really know how to value yung each friendship na meron ako sa bawat tao, pero bakit hindi nila masuklian yun? In other side, sobrang mahal ko si Jesus. And every night hndi ko nakakalimutan mag pray sakanya at mag thankyou para sa isang buong araw na dinaan ko. Good or bad day.. That’s how my life goes on. Simple yet so complicated. -Christien Renzel. 2 notes
|
